رمان نیما[قسمت ششم]

فرنوشم که دیگه خیالش راحت شده بود با نگاهی از سر قدر دانی گفت: واقعا ازتون ممنونیم .نمیدونم چطور ازتون تشکر کنم ...
سیاوش گفت: تشکر لازم نیست اما از این به بعد خواهشان دیگه وسط جاده ندویید.. اخه هم خودتونو اش و لاش میکنید هم بقیه رو بد بخت .. اگه من به موقع ترمز نکرده بودم که الان این اقا شایانتون رفته بود اون دنیاووو

یهو فرنوش با حالت قهر گفت: ااا وا خدا نکنه .. زبونتونو گاز بگیرید ...حالا که به خیر گذشت ..
شایان که انگار یکم رو به راه تر شده بود گفت : ایشون درست میگن فرنوش جان اگه شما منو وس وسه نمی کردی که بریم اونسمت جاده یه بار دیگه دریا رو ببینیم این اتفاق نمیافتاد ...
دیدم که فرنوش دوباره بغض کرده اماده گریه کردنه که من گفتم: فرنوش جان که کناهی نداره ..
با این حرفم برگشت و لبخند تشکر امیزی زد.
که گفتم : اما تقصیر اون کفشای پاشنه بلند بود که واسه دوییدن ساخته نشدند ... وگرنه شما راحت از جاده رد شده بودین .. این با همگی از یافه دمق فرنوش زدند زیر خنده که فرنوش گفت : اره همش تقصیر منه حالا خوب شد ...
شایان دلجویانه دستی به سر خواهرش کشید و گفت: ناراحت نشو فرنوشکم داریم کمی شوخی میکنیم ..
به بیمارستان رسیده بودیم .. با کمک فرنوش شایانو بردیم داخل واسه معینه .. که همونطور که خودش تشخیص داده بود صدمه جدی ندیده بود اما واسه احتیاط از سرشو دنده هاش عکس گرفتن ...
واقعا معجزه بود من که با دیدنش گفتم حتما ضربه مغزی شده ..
اما خدا خیلی بزرگه ...
از اونا خداحافظی کردیم بریم که شایان کارتشو بیرون اورد و یه چیزی پشتش نوشت و داد دست سیاوش و ازش خواست که تو این هفته حتما به اونا یه سری بزنیم ...
سیاوش با دیدن ادرس گفت : ااا این که کنار ویلای ماست .. پس شما همسایه جدید هستین نه؟ اقای معتمد گفت که ویلاشو فروخته .. چه حسن تصادفی ..
شایانم خوشحال گفت: چه جالب اینا همش تقدیره میبینی فرنوش جان ..
ادمتو کار این دنیا میمونه ...
سیاوش گفت خوب پس بهتره که با هم بریم مسیرمون که یکیه ...
فرنوش خجالت زده گفت: مزاحمتون نمیشیم دیگه .. خودمون میریم .. شما باید دیگه خسته باشین ...
اینو وقتی به قیافه خواب الود مانی نگاه میکرد گفت.
سیاوش باز گفت: این چه حرفیه .. میریم ماشینتونو برمیداریم و میریم سمت ویلا...
برگشتیم همونجایی که شایان تصادف کرده بود .. با دیدن ماشین سفید کمریشون فهمیدم که اونا هم ثروتمندند ..
توی راه شایان تعریف کرد که با فرنوش دوقلو هستند . البته غیر همسان
چون شایان چشمای سبز و موهای خرمایی و پوستی خوشرنگ و برنز داشت اما فرنوش موهاش و چشماش هر دو مشکی با پوست سفید مرمری بود.ولی هر دو قد بلند و خوش هیکل بودند . تو اون جمع فقط من کوتاهتر به نظر میرسیدم ...
شایان پزشک بود و فرنوش مهندس معماری با پدر و مادرشون واسه تعطیلات اومده بودند ویلای شمالشون که به تازگی خریده بودند ..
فرنوش و شایان باهم رفته بودند اطراف یه گشتی بزنند که اون اتفاق افتاد ...و باعث اشنایی ما شد ..
رسیدیم به ویلا که فرنوش گفت: امشب باید حتما بیاید ویلای ما با پدر و مادرم اشنا شید که سیاوش گفت: بهتره بزار واسه فردا اخه تازه از راه رسیدیمو خسته ایم مانی هم خوابش برده ...

با شایان و فرنوش خداحافظی کردیمو رفتیم توو یلا...
مانی تو بغلم بود با راهنمایی سیاوش بردمش تو اتاقی و خوابوندمش ..
معلوم بود از قبل سرایدار اونجا رو مرتب کرده اخه همه جا تمیز و مرتب بود .
از پنجره اتاق مانی به بیرون نگاه کردم .. عجب منظره ای تقریبا مثل منظره ای بود که رو دیوار اتاق مانی کشیده بودم .. اما این بار مهتاب به جای خورشید خانم نور افشانی میکرد .. دلم بد جوری گرفت ..
نمیدونم از کم محلی حای سیاوش بود یا از بی کسیم که دلم خواست گریه کنم ...
بدون اینکه سیاوش بفهمه گیتار مانی رو برداشتمو از ویلا زدم بیرون ...
یکم که رفتم جای دنجی بین دوتا صخره پیدا کردم ..
صدای امواج که اروم به صخره ها میخورد مثل لالایی گوشامو نوازش میداد ..
کفشامو بیرون اوردموپاهامو زدم به دریا ... از خنکیش بدنم لرزید ... اومد بیرون و رو شنای نرم ساحل نشستم ...
چقدر دلم گرفته بود ... از یه طرف عموم حتی سراغی ازم نگرفته بود از یه طرفم رفتار سیاوش ....
گیتارو به اغوش گرفتم فقط اون بود که میتونست منو اروم کنه ...
سیماشو با همه غمو اندوهم به صدا در اوردم و خوندم :


کسی دیگر نمی کوبد در این خانه متروکه ویران را
کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم!!!
و من مانند شمع می سوزم و هیچی دگر از من نمی ماند!!!
ومن گریان ونالانم ومن تنهای تنهایم !!!
درون کلبه ی خاموش خویش اما
کسی حال من غمگین نمی پرسد!!!
و من دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم
درون سینه ی پرجوش خویش اما!!!
کسی حال من تنها نمی پرسد
ومن چون تک درخت زرد پاییزم !!!
که هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او
ودیگر هیچی از من نمی ماند!!!
تو حال خودم بودم که صدایی گفت: چه غمگین میخونی نیما ....
دلت از کجا گرفته که اینطور سازتو به عزا نشوندی؟

دستم رو قلبم بود یهو بی اختیار گفتم : وای ترسیدم ...
برگشتم دیدم شایان با گیتاری روی شونش کنارم ایستاده ..
با لبخندی روی لب گفت : ببخش ترسوندمت؟
خودمو جمع و جور کردم و گفتم: نه
بی تعارف نشست کنارمو گفت: منم مثل تو بیخواب شدم اومدم بیرون با خودم خلوت کنم که دیدم صدای گیتار میاد...
دنبالشو گرفتم اومدم دیدم تویی...
جالبه که اینقدر قشنگ گیتار میزنی و میخونی ... چون اکثر دخترا توانایی اینوندارن که همزمان این دوکارو با هم انجام بدن...
با این حرفش دهنم باز موند ...اخه از کجا فهمیده بود من دخترم ؟
خودمو زدم به اون راه و گفتم: چی میگی شایان حالت خوبه ؟
دختر کجا بود ؟ منظورت چیه؟
با چشمای سبزش که حتی تو اون تاریکی هم برق میزد نگام کرد و گفت: یعنی میخوای بگی من اشتباه کردم ؟
_معلومه که اشتباه کردی... درسته ظاهرم غلط اندازه اما من یه پسرم ...
یهو خواست دستشو بزاره رو سینه هام که با دستم روشونو پوشوندم ...
با لبخندی گفت: پس ینا چیه؟ فکر نکنم پسرا از این چیزا داشته باشن ...
کلافه شده بودم نمیدونستم چی بهش بگم...
_تو .. از کجا فهمیدی؟
_وقتی منو تو بغل گرقته بودی و داشتی خون صورتمو پاک میکردی دستام خورد بهش و فهمیدم ...
_اما اخه؟
_اره اونا رو خیلی سفت و محکم بستی اما یادت باشه من یه پزشکم حتی اگه دستم به اونجا نمیخورد از رو قیافه ورفتارت متوجه میشدم که دختری... اما اخه چرا داری وانمود میکنی پسری؟
_من....من مجبورم..
_چرا ؟ خواهش میکنم بگو ...قول میدم به کسی نگم ...بهم اعتماد کن ...
تو چشاش نگاه کردم دلم میخواست با یکی درد دل کنم دیگه داشتم میترکیدم دلمو به دریا زدمو گفتم:
_ من دنبال کار میگشتم .. اونجایی که میخواستم برم فقط مردا رو استخدام میکردن چون صاحب اونجا که سیاوش باشه از زنا متنفره...واسه همین منم از سر احتیاج خودمو اینطوری کردم تا بتونم پرستار مانی بشم ... حالام چون به مانی وابسته شدم نمیتونم از اونجا بیام بیرون ...
شایان با قیافه متفکر منو نگاه میکرد
_باورم نمیشه که سیاوش نفهمیده باشه تو دختری... اخه مگه میشه صورت تو به این ظریفی ... قد و هیکلتم به پسرا نمیخوره اخه...
_اما اون فکر میکنه من پسرم چون شناسناممو دیده وطوری نقش بازی کردم که شک نکنه ...
_جالبه اگه اینطوره باید بازیگر ماهری باشی ...
_نه اینطورام نیست اگه بود تو هم فریب میخوردی..
خندیدو گفت شاید بخاطر اینه که من با دخترا زیاد سرو کار دارم واسه همین سریع فهمیدم .. حالام نگران نباش اگه اینطور راحتی واسه منم یه پسر میمونی ..
با خوشحالی ازش تشکر کردم خواستم بلند شم برم که گفت: کجا ؟ من تازه یه رفیق گیر اوردم که میتونه همپای گیتار زدنم بشه ... میخوای بزاری بری...بشین تا چند تا اهنگ با هم نزنیم نمیزارم بری...
با اصرار اون نشستم و تا نزدیکای صبح با هم گیتار زدیمو خوندیم ..
الحق که واسه خودش استادی بود اونقدر قشنگ میخوند که منو برد به عالم دیگه ای ...
دیگه از غم و غصه و دلتنگی خبری نبود مخصوصا وقتی که اهنگ قریه
"تو این زمونه عشق نمیمونه "رو خوند. با ادا و عشوه هایی که میومد از خنده مرده بودم ...
تو همین حین صدای عصبانی سیاوش خندمو قطع کرد
_خوب خلوت کردین و عشق و حال میکنین ... داشتیم اقا شایان ..تنها تنها ؟؟
شایان کمی خودشو جمع و جورکرد و گفت: شرمنده سیاوش جان راستش اقا نیما میخواست برگرده ویلا من نذاشتم .. بعدم فکر کردیم شما خوابین وگرنه صدااتون میکردیم
سیاوش گفت: مگه شما میذارین ادم بخوابه ؟ صدای سازتون چند تا ویلا اون طرف ترم میره ...
شایان باز عذر خواهی کرد و گفت: همش تقصیر منه ببخشید
اخه تازه یه همپای گیتار پیدا کردم خواستم بعد از مدتها هم نوازی انجام بدم ...

نمیدونم چرا سیاوش این جوری شده بود .. بد خلق رو کرد به شایان و گفت خوب اگه اجازه بدیدن پرستار بچمو ببرم اخه مانی بد خواب شده دنبالش میگرده ...
شایان از جا بلند شدو با سیاوش دست داد و گفت: خواهش میکنم اجازه ما هم دست شماست ... شب تون خوش...
همونطور که پشت کرده بود برهبا کنایه گفت : سحر شما هم بخیر ...
سریع گیتارو برداشتمو با یه نگاه از شایان خداحافظی کردمو پشت سر سیاوش رفتم سمت ویلا ...
وارد ویلا که شدیم خواستم برم تو اتاق مانی که سیاوش گفت: کجا؟
با تعجب نگاش کردم وگفتم: مگه نگفتی مانی...
نذاشت حرفمو کامل کنم گفت : خواستم از شر این پسره راحت شم وگرنه مانی راحت خوابیده احتیاجی هم به تو نداره ...
از لحن حرفش بد جوری ناراحت شدم ..داشت به سمت اتاقش میرفت یشو از یشت گرفتمو برش گردوندم سمت خودم و گفتم: چرا همش داری تیکه بارم میکنی هان ؟ مگه من چی کار کردم اینجوری میکنی ؟ خستم کردی...
یقشو به زور از تو چنگم بیرون کشید و گفت : تو چته؟ یقمو چرا گرفتی ؟ بهت رو دادم پرو شدی؟ هان...
با داد گفتم: بخاطر اون بوسه لعنتیه اره بخاطر اونه که داری این جوری تحقیرم میکنی؟ خودت خواستی نقش بازی کنم ....فکر کردی کی هستی هان کی؟ درسته من فقیرم ..بدبختم ..محتاج توام ..اما واسه خودم شخصیت دارم غرور دارم ...تو حق نداری با من اینطوری رفتار کنی.
از خشم سر تا پام میلرزید و نفس نفس میزدم ..
سیاوش اما فقط سکوت کرد بعدم بی هیچ حرفی راهی اتاقش شد .. داشتم دیوونه میشدم ...اخه چرا چرا....
دوباره از ویلا زدم بیرون ....دوییدم سمت ساحل ... خودمو زدم به دریا اونقدر داد زدم و رفتم جلو که بیرمق شدم دلم خواست خودمو خلاص کنم از این زندگی نکبتب از این همه بیکسی....
داشتم میرفت به عمقش چیزی نمونده بود اب شور دریا تا گردنم رسیده بود میخواستم جلوتر برم که دستی از پشت دور کمرم حلقه شد و منو به عقب کشوند ...
نه نمیخواستم دیگه زنده باشم اخه چقدر باید تحمل میکردم چقدر ...
اما اون دستا با قدرت منو به سمت عقب کشید...صدای دورگه شده سیاوش به گوشم خورد که گفت: مگه دیوونه شدی؟ بیا بیرون ..میخوای خودتو غرق کنی؟
با داد گفتم: اره میخوام خودمو خلاص کنم از این دنیای لعنتی متنفرم از پدر ومادرم که منو اوره این دنیا کردن بدم میاد ..از عموم که اونطور منو رها کرد حالم به هم میخوره ...از تو متنفرم که باعث شدی حس دوست داشتنو تجربه کنم ...ازت متنفرم سیاوش میفهمی متنفر.....ولم کم میخوام برم...همونطور که تقلا میکردم از دستش خلاص شم اون بی هیچ حرفی منو بلند کرد وانداخت رو شونه هاش و به سمت ساحل رفت ...
در ویلا و با یه حرکت باز کرد و منو برد تو اتاقش و انداختم روی تخت و رفت بیرون...اونقدر گریه کردم که نفهمیدم کی خوابم برد...
صبح با شنیدن صدا ی خنده شاد مانی از خواب بیدار شدم ..تمام تنم درد میکرد ... یه نگاه به خودم انداختم لباسام هنوزم نم داشت ... دشک روی تختم خیسه خیس بود ... گلوم به شدت درد گرفته بود ... با اون حالی که من خوابیدم اگه سرما نمیخوردم تعجب داشت ...
خواستم بلند شم که در اتاق باز شد خودمو زدم به خواب ...
از بوی عطرش فهمیدم سیاوشه .. اروم اومدسمت تخت یه چیزی گذاشت رو پاتختی ... بالای سرم ایستاده بود .
احساس کردم با دستش موهامو داره نوازش میکنه ...نشست کنارم ... با انگشتاش کشید رو گونه هام....اروم لبامو لمس کرد اما یهو عقب کشید و به سرعت از رو تخت بلند شد و رفت بیرون....
خدایا چرا این جوری میکرد ... اروم چشمامو باز کردم دیدم یه لیوان شیر داغ گذاشته کنار تخت ...با درد بلند شدمو لیوان و برداشتم ...از داغی اون گرمای مطبوعی تو بدنم پخش شد ...
دیگه صدای خنده مانی نمیومد معلوم بود رفته بیرون ویلا بازی کنه...
از اتاق رفتم بیرون از تو ساکم که تو اتاق مانی بود لباسامو برداشتمو رفتم سمت حمام تا یه دوش اب گرم بگیرم بلکه کمی سر حال بیام ...
بانداز سینه امو باز کردم دلم براشون سوخت چقدر باید زیر این بانداژ له و لوره میشدن اخه ...
وان حموم پر از اب گرمکردموتن خستمو سپردم بهش ...
کمی اروم شدم ..اما هنوزم تو فکر رفتار عجیب سیاوش بودم ..
باید نسبت بهش بیخیال میشدم .. نیاید دوباره از کوره در میرفتم .. اگه گناه کاری اون وسط بود من بودم نه اون ....

از وان اومد بیرون لباسامو پوشیدم و شدم همون نیمای گذشته ...از ویلا خارج شدم که دیدم مانی با سیاوش و فرنوش و شایان داره وسطی بازی میکنه ...
با خنده دوییدم سمتشونو گفتم :ای بی معرفتا تنها تنها ... منم بازی ..
مانی شوق زده دویید سمت منو گفت :جونمی نیمایی هم اومد ...نیمایی یار ماست ...
فرنوش گفت اا قبول نیست شما سه تایین ...
صدای بچه گونه ای گفت: منم بازی خاله جون
به سمت صدا برگشتمو دیدم یه دختر مو فرفری خوشمزه همسنای مانی همراه زن ومرد تقریبا پنجاه ساله به سمتمون میومدن ..
شایان گفت: به افتخار مامان و بابای گلم یه کف مرتب ...
همگی دست زدیمو به اونا سلام کردیم ..
شایان کپی مادرش بود وفرنوش مثل باباش ... خوب که به ما نزدیک شدند باهامون دست دادند ...
مادر شایان گفت : واقعا نمیدونیم با چه زبونی ازتون تشکر کنیم ....ممنونیم که به بچه هامون کمک کردید ...
سیاوش در حالی که هنوز دستای پدر شایان تو دستش بود گفت: اختیار دارید خانوم کاری نکردیم وظیفه بود ...
پدر شایان گفت پس افتخار بدید ناهار در خدمتتون باشیم قراره من از اون جوجه کبابای معروفم درست کنم .. همراه ماهی قزل الا...
سیاوش با خنده دست اونو فشرد و گفت زحمت نمیدیم...
که این بار مادر شایان گفت: اختیار دارید شما رحمتید ...خوب تا شما بازی میکنید منو شهرام بیریم غذا رو اماده کنیم ...
سیاوش سری خم کرد و گفت : پس شامم دعوت من وگرنه قبول نمیکنم ...
پدر شایان با خنده دستشو اورد بالا و گفت :ما تسلیم حالا چرا میزنی...
همگی از کار شهرام خان خندیدم ...اونا رفتند و دختر موفرفری موند پیش ما ...
مانی داشت ازش میپرسید اسمت چیه که فرنوش صداشو صاف کرد و گفت: این موفرفری خوشکلو که میبینید بهارک شیطونک خالشه .... هفت سالشه ....اومده یه چند روزی پیش ما بمونه ...
دستامو با شوق زدم بهمو گفتم خوب جمعمون جمع شد بیاین بریم وسطی که دلم واسش لک زده ...
دوتا گروه شدیم شایان منو و بهارک و انتخاب کرد سیاوشم فرنوشو مانی رو ...
قرار شد فرنوش و سیاوش توپ بندازن و ما وسط باشیم .. تو اون هوای افتابی کنار دریا رو ماسه های داغ واقعا این بازی می چسبید ...
فرنوش با بدجنسی توپ و محکم زد زد به کمر شایان و اون رفت بیرون بهارکم که همون اول باخت .. حالا من مونده بودم....
باید پنج تا ضربه رو رد میکردم تا دوباره یارام بیان وسط...
هر دوشون سریع و محکم توی و پرت میکردند .. چهارتارو راحت رد کردم اما اخریشو فرنوش اونقدر محکم و سریع پرت کرد تو صورتم که دماغم پر خون شد ... یه لحظه منگ رو ماسه ها افتادم که شایان سریع دویید سمتمو دستشو گذاشت بالای بینیم .. ورو به فرنوش که از ترس دستشو رو دهنش گذاشته بود داد زد برو یخ بیار ...
مانی و بهارک بالا سرم نگران نگام میکردن ..مانی هی میگفت : نیمایی دماغت داره خون میاد ...وایی نیمایی .... بابایی نیمایی خونی شده ..
قبل ازاینکه فرنوش برسه سیاوش با یه بطری اب اوومد بالا سرم...
بین ابروهاش گره سختی افتاده بود با کمک شایان منونیم خیز کرد ... اب بطری رو ریخت به سرمو و همزمان خونای بینیمو با دستاش پاک کرد و گفت :همیشه میخوای قهرمان بازی در بیاری .. اخه کی توپ و با صورتش میگره هان؟
از حرفش لجم گرفت بی اختیار رو به شایان گفتم : میشه یه دستمال از توجیب شلوارم بیرون بیاری ...
شایان با نگاهی به سیاوش گفت: البته ...و دست کرد تو جیب شلوارم دستمالمو بیرون اورد...
دیدیم که چشمای سیاوش از خشم برقی زد... بطری روکه ابش تموم شده بود به سمت دریا پرت کرد و با خشم سرمو گرفت و به عقب کشید .و گفت :سرتو بگیر بالا خونش بند بیاد ....و دستمال و از دست شایان گرفت و محکم باهاش بینیمو فشار داد ...
شایان اومد حرفی بزنه اما با دیدن قیافه سیاوش حرفشو خورد و به سمت فرنوش که یخ به دست به سمتمون میومد رفت ...
سیاوش کیسه یخ رو از فرنوش گرفت و با تشکری اونا رو گذاشت رو پیشونی من و گفت بگیرش ...
فرنوش ناراحت گفت: شرمنده اقا نیما فکر میکردم مثل قبل جاخالی میدید اما...
با لبخندی گفتم: شما اونقدر ماشالله تند و فرز زدید که من نفهمیدم چی شد ...
این با سیاوش گفت : خودتوناراحت نکن فرنوش جون بازی اشکنک داره سر شکستنک داره ...
با این که حس بدی با حرف سیاوش بهم دست داد اما واسه اروم شدن فرنوش گفتم : اره دیگه بیخیال فدای سرتون ...
فوقش اگه شکسته باشه با یه عمل زیبایی از روز اولشم قشگ ترش میکنیم .. با این حرفم همشون خندیدند ...
کم کم خون بینیم بند اومد و ما دوباره مشغول بازی شدیم که
تو همین موقع شهرام خان اومد و مارو صدا زد..
_بچه ها بیاید که جوجه ها و ماهی ها دارن صداتون میکنن...
به سمت ویلای سر سبز اونا رفتیم... تو حیاط پر گل ویلا میز غذا چیده شده بود مشخص بود که مادر شایان از اون زنای هنرمنده .. همه چیزو باسلیقه چیده بود گلدونی هم ازگلای باغ پر کرده سر میز گذاشته بود ...
غذا تو محیط خیلی شاد صرف شد و قرار شد بعد از ناهار بریم قایق سواری ..