نگاهی به پرونده مانی که تو دستم بود انداختم .
نمرات سال اولش بالاتر ازیازده نبود . باید یه فکری میکردم .
درست وسط نیم سال اول اونو اخراج کرده بودند چند هفته دیگه هم امتحانهای نیم سال اول شروع میشد .
هیچ راهی نبود جز اینکه مانی رو به یه مدرسه دیگه ببرم . معلوم نبود قبولش میکنن یا نه اما باید سعی خودمو میکردم .
_اقای قاسمی میشه بریم چند تا مدرسه سر بزنیم شاید که....
_اقای وحدانی نمیخوام ناامیدتون کنم اما پرستار قبلی تمام مدرسه ها رو زیر پا گذاشت اما هیچ کدوم حاضر نشدن مانی رو قبول کنن. حالا اگه میخواین من حرفی ندارم میبرمتون...
با این حرف اب پاکی رو دستم ریخته شد . تکلیف این بچه چی میشد اخه؟
رو به مانی کردم و گفتم : یه سوال دارم ازت میشه مرد و مردونه جوابمو بدی؟
مانی نگاه شیطنت باری به من کرد و گفت: مردو مردونه؟
فهمیدم منظورش چی بود اما به روی خودم نیاوردم .
گفتم: مانی واقعا چرا سر کلاس معلمتو بقیا رو اذیت میکنی؟
باز خودشو لوس کرد با لحن بامزه ای گفت: نمیدونی نیمایی که چه کیفی میده .
جدی از ش پرسیدم: این که دوستاتو اذیت کنی یا مثلا تو کیف معلمت که این همه واست زحمت میکشه موش بزاری و کلاس و بهم بریزی کیف میده؟
این بار اونم جبهه گرفت و گفت: اره کیف میده بچه ها ی کلاس و معلمی که همش بهت میگه تنبل .... بی عرضه ... الاغ نفهم .. عقل یه خر بیشترتوه .وو و
اذیت کنی .
از همشون بدم میاد . حالم از تک تک پسرای اونجا بهم میخوره.
اگه تو هم جای من بودی بچه هایی که مسخرت میکردن و اذیت نمیکردی؟هان؟
توکه نمیدونی وقتی بهم میگن کاش بجای خوشگلی قد یه خر فهم و شعور داشتی چه حالی میشم ... اصلا دلم میخواد به تو هم مربوط نیست . دیگه هم هیچ وقت هیچ وقت نمیرم تو اون مدرسه .... گوله گوله اشکایی که از چشای دریایش پاین میومد دلم لرزوند .
تو مدرسه با روح و روان این بچه چی کار کرده بودند .
خاطرات مبهمی از کودکی خودم تو ذهنم جون گرفت وقتی بچه ها لباسامو مسخره میکردن ... و با صدای بلند بهم میگفتن نیما بوگندو ... بلاهایی که به سرم اورده بودن یکی یکی به یاد اوردم ... خشم تو تمام وجودم زبونه کشید .
_اقای قاسمی لطفا برگردید مدرسه مانی.
_چرا اقا؟
_ باید تکلیف مانی رو روشن کنم .
دستی رو موهای طلایی مانی که به حالت قهر صورتشو به پنجره کرده بود و گریه میکرد کشیدم .
_مانی ... مانی گلی .. معذرت میخوام ...مانی ..نیماییتو ببخش .. نمیدونستم ...
مانی فقط گریه میکرد و جوابمو نمیداد .
با یه حرکت برگ گردوندمو گرفتمش تو بغلم و اونقدر نازش کردمو بوسیدمش که ارومو گرفت .

حواسم به قاسمی نبود . یه لحظه سرمو بالا اوردم دیدم قاسمی با تعجب و شگفتی
داره منو مانی رونگاه میکنه .
سرفه ایکردمو گفتم: چیه اقای قاسمی؟
با همون حال بهت گفت: اولین بار میبینم اقا مانی با پرستارش اینطوری میکنه
_چطوری اقای قاسمی ؟
_همینجوری دیگه ... تا حالا به هیچ پرستاریش اجازه نداده بود بغلش کنن.
اما شما ...
_حتما پرستارای دیگش نمیدونستن چطور دل کوچیک اونو بدست بیارن .
و چشمکی به مانی زدمو گفتم: مگه نه شیطونک؟
مانی با خنده صدا داری گفت: اره
قاسمی هم خندید و گفت خدا رو شکر که بالا خره یکی این مانی جانو خندوند .
به مدرسه رسیدیم .
رو به مانی گفتم همینجا منتظر بمون تا برگردم.

با قدمای محکم به سمت دفتر رفتم بی هیچ حرفی در اتاق محتشمو باز کردم . با دیدن من از جا بلند شد با داد گفت: باز که شمایید اقا ؟
عصبانی گفتم: معلومه که منم فکر کردید اگه صداتونو ببرید بالا میرمو پشت سرمم نگاه نمیکنم .
من از شما و اون معلم احمقی که با القاب توهین امیز بچه رو تحریک میکنه شکایت میکنم .
بخاطر رشوه هایی که از اولیا بچه ها به اسم کمک به مدرسه میگیرید شکایت میکنم .
بجای اینکه این همه به مدرستون بنازید بهتره یکم رو رفتار معلماتون با بچه ها تمرکز کنید .
شما اصلا از این بچه پرسیدی دردش چیه که این بلاها رو سر معلمش و بچه ها میاره؟ هان ؟
معلومه که نه ... شما فقط تو فکر شمردن رشوه هایی هستین که میگیرین.
میدونی که کافیه یه شکایت درست حسابی ازت بکنم تا در این مدرسه اسمیتو تخته کنن.
محتشم که فکر نمیکرد من این جوری باهاش حرف بزنم با تته پته گفت: ااا قا چرا عصبانی میشید .بشینید تا با هم صحبت کنیم .
_صحبت مگه وقتی پرونده مانی رو دست من میدادید گذاشتین من صحبت کنم .
همین الان دارم میرم اداره کل از اون معلم احمق و شما شکایت میکنم .

اینبار محتششم از پشت میز اومد طرف منو پرونده مانی رو از دستم گرفت و منو دعوت به نشستن کرد و گفت: اقی عزیز خواهش میکنم اروم باشید من خودم به این قضیه رسیدگی میکنم . باور کنید . به مانی هم بگید همین الان بره سر کلاسش .

در حالی که دستشو پس میزدم گفتم: نه اقا من دیگه اجازه نمیدم مانی یه لحظه هم تو مدرسه ای که معلمش اینقدر روحیه دانش اموزشو خورد میکنه بمونه .
شما این بچه رو از مدرسه فراری دادید .
_ شما درست میگید باور کنید همین امروز این معلمو اخراج میکنم .
خندم گرفته بود چطور این مرد حاظر بود یه نفر دیگه رو قربانی کنه تا خودش و مدرسش در امان بمونن .
رو به محتشم گفتم: چون وسط نیم سال اولیم نمیتونم مدرسه دیگه ای ببرمش وگرنه مطمئن باشید این کارو میکردم اما از امروز خودم به مانی تو خونه درس میدم تا یکم روحیشو ببرم بالاو واسه امتحانات امادش کنم . . شما هم بهتره رو معلماتون یه کنترل داشته باشید .
شماره منزل بهداد وبهش دادم :لطفا تاریخ امتحاناتشو بهم اطلاع بدید .
با خوشحالی شماره رو ازم گرفت و گفت : فکر خیلی خوبیه ...حتما خبرتون میکنم .
از جا بلند شدمو به سمت در رفتم
_ بازم میگم به معلماتون یه تذکر بدید .

محتشم دستشو رو سینه گذاشت و گفت: حتما اقا ... از طرف من به اقای بهدادم سلام برسونید
وارد حیاط مدرسه شدم و نفس راحتی کشیدم .
فارغ از فکر و خیال سوار ماشین شدم مانی هیجان زده به سمتم برگشت و گفت: چی شد نیمایی؟
اقای قاسمی هم مشتاق برگشته بود منو نگاه میکرد .
با حالت جدی گفتم: دیگه به این مدرسه نمیای ولی مدرسه به خونه میاد.
مانی گنگ نگاهم کرد و گفت یعنی چی؟
با لبخندی گفتم : یعنی اینکه من تو خونه به مانی گل درس میدم و تو میری امتحان میدی.

مانی از سر شوق پرید تو بغلمو صورتمو غرق بوسه کرد و گفت: هورا ...هورا..
مرسی نیمایی ... خیلی دوست دارم ...
کمی ارومش کردمو گفتم : امیدوارم بعدا همین نظر و داشته باشی اخه من معلم سختگیریم .
اینبار هر سه با دلی شاد به سمت خونه رفتیم .


سر چهاراهی پشت چراغ قرمز بودیم. داشتم از پنجره ماشین بیرون و تماشا میکردم که عمومو دیدم .
چند مسافر تو ماشینش بود . خسته و بی رمق به چراغ قرمز چشم دوخته بود .
با اینکه تو یه خونه بودیم اما یه هفته میشد که اونو ندیده بودم .
نمیدونم اصلا یادش بود منم تو اون خونه دارم زندگی میکنم؟
قبلا خیلی هوامو داشت اما چند ماهی میشد که اخلاقش به کل عوض شده بود . میدونستم باز زن عموم زیر ابموزده .
باید بهش زنگ میزدم با اون کار مهران دیگه نمیتونستم تو اون خونه بمونم .
باز تموم صحنه های شب قبل به یادم اومد .
اگه بلایی سرم اورده بود ... وای خدا تنم از فکرشم به لرزه می افتاد ... میدوم چه به روز مهران اومد . خدا کنم چشماش چیزیش نشه .
صدای غریبی تو سرم پیچید که گفت: به درک هر چی سرش بیاد حقشه ...
چراغ سبز شده بود از عموم خبری نبود. تلفن همگانی کنار خیابون دیدم.
_ اقای قاسمی میشه نگه دارین من باید یه تلفن بزنم .
نگاهی به من انداخت و گفت چشم .
حتما داشت به خودش میگفت : تو این دوره حتی بچه ها هم موبایل دارن تو نداری؟
داشت نگه میداشت که مانی تلفن همراهشو از تو کیف در اورد و داد دست من.
_بیا نیمایی هر جا میخوای زنگ بزن .
دستشو با لبخند پس زدمو گفتم ممنون باید از بیرون تماس بگیرم .
از ماشین پایین اومدم وو کارت تلفن و به دستگاه زدم و
شماره همراه عمومو گرفتم بعد از چند تا بوق صدای خسته اونو شنیدم.
_الو؟
_سلام عمو منم نیما
_مکثی کرد : سلام خوبی دختر
_ممنونم .
سکوت بینمون و شکستم و گفتم:
میخواستم بگم که من یه کار تمام وقت پیدا کردم دیگه از امشب خونه نمیام وسایلمم عصر میام میبرم
_ به سلامتی باشه میسپارم زن عموت خونه بمونه . کاری نداری ؟
_نه خداحافظ.
بی خداحافظی گوشی رو روم قطع کرد . بغض گلومو فشار میداد . حتی نخواست بدونه کجا کار میکنم ؟ یا چه شغلیه؟ با صدای دختری پشت سرم به خودم اومدم.
_اقا زودتر ما هم میخوایم تلفن بزنیم .
در حالی که به زور جلوی اشکموگرفته بودم سوار ماشین شدم و گفتم بریم .
انگار مانی هم متوجه ناراحتیم شده بود چون تا رسیدن به عمارت بی هیچ حرفی اروم نشسته بود .
تو دلم غوغایی بوداصلا دوست نداشتم دیگه پامو تو اون خونه بزارم . اما میدونستم اگه نرم باز زن عموم یه الم شنگه دیگه به راه میندازه .

وارد عمارت شدیم باز از قشنگی اونجا دلم اروم گرفت و همه غم و غصه امو از یاد بردم .
رو به مانی گفتم میای مسابقه دو ؟
با هیجان گفت: جانمی ..من عاشق مسابقه ام
چشمکی بهش زدمو گفتم: پس بزن بریم . از بین درختای بید مجنون با سرعت گذشتیم . از عمد خودمو عقب انداختم .
میخواستم با همه وجود هوای سرد پاییزی ببلعم . تا از سردیش وجود اتش گرفتم کمی اروم بگیره .لب ابگیر رسیده بودم کنارش نشستمو دستمو فرو کردم توش .
از سردی اب همه بدنم به لرزه افتاد . چه تلخ بود حس تنهایی .

تو حال غریب خودم بودم مشتی اب به صورتم پاشیده شد . از سردیش با شک چشم باز کردم.
صورت خندون مانی جلوم بود اومد بازم روم اب بپاشه که جا خالی دادمو افتادم دنبالش . اونم با شادی جیغ میکشید و میگفت: اگه تونستی منو بگیری نیماییی....
با خودم گفتم با وجود مانی تنهایی معنایی نداره .. باید همه وجودمو به این بچه میسپوردم . تنها راه فرار از فکر بی کسی همین بود .
با یه جست مانی رو زدم زیر بغلمو به از پله های عمارت رفتم بالاو با شادی گفتم: دیدی گرفتم ...
سرمو اوردم بالا که با ادوارد روبرو شدم اما اینبار لبخند محوی روی لباش بود و سلام ارومی داد .
با تعجب بهش سلام کردم
مانی مشت ملایمی به شکم ادوارد زدو گفت : چطوری ادی جون
که اونم با خنده گفت : خوبم مانی جون .
جالب بود فکر نمی کردم ادوارد خندیدنم بلد باشه از بس که عبوس بود .
دوباره جدی شد و رو به من گفت : بفرمایید .. داریم میز نهار رو میچینیم .

با مانی به سمت دستشویی رفتیم. دست و رومونو شستیم و سر میز حاضر شدیم .
چند مرد کت و شلواری بالا سرمون ایستاده بودن تا از هر غذایی که میخواستیم
برامون بکشن .
مانی با دین لازانیا دستاشو بهم کوفت و گفت : اخ جون لازانیا عشق من .
مردی بشقاب اونو مالا مالا از لازانیا کرد و اون مشغول خوردن شد .
رو به ادوارد گفتم: اقای بهداد نمیان؟
گفت: نخیر .ایشون سر پروژه مجتمع خلیج فارس هستند . تا شب برنمیگردن .

سکوت کردم و ترجیح دادم از بین کلم پلو شیرازی و مرغ بریون شده .همون لازانیا رو بخورم تا هم مزاشو بچشم هم مانی رو خوشحال کنم .
واقعا که عجب لازانیایی بود قبلا یه بار خورده بودم اما این کجا و اون کجا...
تو حین خوردن نگاهی به اطرافم انداختم .
رو دیوار بلند شومینه عکس دونفره ای ازآقای بهداد و مانی به زیبایی قاب شده بود . یکم کنجکاو شدم اخه هیچ عکسی از مادر مانی به درو دیوار نبود . حتی اسمی هم از اون برده نمیشد .
باید زن زیبایی میبود چون مانی به اقای بهداد نرفته بود پس قاعدتا بید به مادرش رفته باشه .
همونطور که غذا میخوردیم به مانی گفتم: چرا عکس مادرت رو به دیوار نزدین.
به جای مانی ادوارد با لحن بدی گفت: این به شما مربوط نمیشه اقای وحدانی .
لطفا از این به بعد در مسایلی که به شما مربوط نمیشه دخالت نکنید .
سرخورده بقیه لازانیامو کوفت کردم و از سر میز بلند شدم .مانی هم پشت سر من بلند شد و به همراه هم به اتاقش رفتیم .
تو اتاق مانی خودشو انداخت رو تخت و گفت: یه بار من به بابا سیاوش گفتم چرا عکس مامان بهناز و نمیزنی به دیوار ؟
با عصبانیت بهم گفت : عکس مرده رو به دیوار نمیزنن. دیگه هم حق نداری درباره مامان بهنازت حرف بزنی. اون مرده و رفته زیر خاک.
_ نیمایی بنظرت چرا بابام اینو گفت؟
با این حرف مانی بیشتر کنجکاو شدم یعنی چه خطایی از اون زن سر زده بود که اقای بهداد دربارش این حرفو زده بود . مطمئنن این حرفش از سر عشق نبود .
نمیدونستم به مانی چی بگم .
_ ببین مانی جون حتما بابا سیاوشت نمیتونه مرگ مادرتو باور کنه واسه همین دلش نمیخواد عکسی از اون به دیوار باشه یا حرفی در باره اون بشنوه .
با اینکه خودمم حرفمو قبول نداشتم مجبور بودم واسه دلداری مانی اینو بگم.
دستی روی موهاش کشیدمو گفتم حالا مثل یه بچه خوب بگیر بخواب تا منم یه دوش بگیرم .
مانی اخمشو توهم کردو گفت: خواب نه . من یکم جی تی ای بازی میکنم تو برو حموم.
ساکم گوشه اتاق مانی بود . حوله و لباسامو برداشتم و رفتم تو حمام.
وان بزرگ سفیدرو که وسط کاشی های مشکی زمین میدرخشید پر از اب
گرم کردم .
سینه هامو از اسارت بانداژ رها کردمو تن خستمو به گرمی اب سپردم .
اونقدر خسته بودم که چشمام اروم بسته شد .
نمیدونم چند ساعت اون تو بودم که با تکون های دستی چشمامو باز کردم .
مانی رو دیدم که با مذی گری داره میخنده .
تازه متوجه شدم که بی لباس جلوش تو وان نشستم . سریع برشگردونمو گفتم ااا مانی این چه کاریه . چرا در نزدی؟

مانی همونطور که پشتش به من بود با خنده یواشکی گفت: در زدم اما نفهمیدی.
در حالی که حولمو دورم میپیچیدم گفتم: خوب حالا چی کارم داشتی ؟
با لحن بامزه ای گفت : به خدا من کاریت نداشتم نیمایی . بابا سیاوش کارت داره
با شنیدن اسم بهداد هول کردم با عجله مانی رو از حموم بیرون کردمو گفتم بگو الان میام .

دوباره بانداژ و بستمو این بار کت اسپرت سفید همراه جین ابی مو پوشیدم .
بدون اینکه موهاموخشک کنم از اتاق خارج شدم . پشت سرم مانی اومد بیرون و گفت : نیمایی جیگر شدیا .
از حرفش خندم گرفت . کلا حرفایی میزد که از سنش بزرگتر بود . دم اتاق بهداد رسیدم در زدم .
اجازه وردو صادر شد .