مطالب جالب و خواندنی http://ranginkaman.samenblog.com/ RSS Generated by SamenBlog.com http://ranginkaman.samenblog.com/121.htmlداستان کوتاه اراده پولادین داستان حکایت
ﻣﺪﺭﺳﻪﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﺭﻭﺳﺘﺎﯾﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪﻭﺳﯿﻠﻪﯼ ﺑﺨﺎﺭﯼ ﺯﻏﺎﻟﯽ
ﻗﺪﯾﻤﯽ، ﮔﺮﻡ ﻣﯽﺷﺪ. ﭘﺴﺮﮐﯽ ﻣﻮﻇﻒ ﺑﻮﺩ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﻭ ﺑﺨﺎﺭﯼ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻭﺭﻭﺩ ﻣﻌﻠﻢ ﻭ
ﻫﻢﮐﻼﺳﯽﻫﺎﯾﺶ، ﮐﻼﺱ ﮔﺮﻡ ﺷﻮﺩ. ﺭﻭﺯﯼ، ﻭﻗﺘﯽ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺤﻮﻃﻪﯼ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺷﺪﻧﺪ، ﺩﯾﺪﻧﺪ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺷﻌﻠﻪﻫﺎﯼ ﺁﺗﺶ
ﻣﯽﺳﻮﺯﺩ . ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺪﻥ ﻧﯿﻤﻪ ﺑﯽﻫﻮﺵ ﻫﻢﮐﻼﺳﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ
ﺭﻣﻘﯽ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﭘﯿﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﯽﺩﺭﻧﮓ ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﭘﺴﺮﮎ ﺑﺎ ﺑﺪﻧﯽ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻭ ﻧﯿﻤﻪ ﺟﺎﻥ ﺭﻭﯼ ﺗﺨﺖ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ
ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ ، ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺷﻨﯿﺪ ﺩﮐﺘﺮ ﺑﻪ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻣﯽﮔﻔﺖ: »ﻫﯿﭻ
ﺍﻣﯿﺪﯼ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﭘﺴﺮﺗﺎﻥ ﻧﯿﺴﺖ، ﭼﻮﻥ ﺷﻌﻠﻪﻫﺎﯼ ﺁﺗﺶ ﺑﻪﻃﻮﺭ
ﻋﻤﯿﻖ، ﺑﺪﻧﺶ ﺭﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.« .......
ﺍﻣﺎ ﭘﺴﺮﮎ ﺑﻪ
ﻫﯿﭽﻮﺟﻪ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻤﯿﺮﺩ. ﺍﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﮐﻞ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻃﻠﺐ ﯾﺎﺭﯼ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻼﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ
ﺑﻨﺪﺩ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻭ … ﭼﻨﯿﻦ ﻫﻢ ﺷﺪ.
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺣﯿﺮﺕ ﺯﺩﻩﯼ ﺩﮐﺘﺮ ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺘﯽ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ
ﻧﻤﺮﺩ. ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺧﻄﺮ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺑﺎﻻﯼ ﺳﺮ ﺍﻭ ﺭﺩ ﺷﺪ، ﭘﺴﺮﮎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺩﮐﺘﺮ ﺑﻪ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻣﯽﮔﻔﺖ: »ﻃﻔﻠﮑﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ، ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻟﻨﮓﻟﻨﮕﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﺩ.«
ﭘﺴﺮﮎ ﺑﺎﺭ ﺩﯾﮕﺮ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ . ﺍﻭ ﺑﻪ ﻫﯿﭻﻭﺟﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻟﻨﮕﯿﺪ. ﺍﻭ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ، ﺍﻣﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻫﯿﭻ
ﺗﺤﺮﮐﯽ ﺩﺭ ﭘﺎﻫﺎﯼ ﺍﻭ ﺩﯾﺪﻩ ﻧﻤﯽﺷﺪ. ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺭﻭﺯﯼ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﭘﺴﺮﮎ ﺍﺯ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﻣﺮﺧﺺ ﺷﺪ . ﻣﺎﺩﺭﺵ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﭘﺎﻫﺎﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﯽﻣﺎﻟﯿﺪ، ﺍﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻭ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﻤﯽﺧﻮﺭﺩ . ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻝ، ﻫﯿﭻ ﺧﻠﻠﯽ ﺩﺭ
ﻋﺰﻡ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﯼ ﭘﺴﺮﮎ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ ﻋﻘﯿﺪﻩ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺁﻓﺘﺎﺑﯽ، ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﭼﺮﺥﺩﺍﺭ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻮﺍﺧﻮﺭﯼ ﺑﻪ ﺣﯿﺎﻁ ﺑﺮﺩ. ﺁﻥ ﺭﻭﺯ، ﭘﺴﺮﮎ ﺑﺮ ﺧﻼﻑ
ﺩﻓﻌﻪﻫﺎﯼ ﻗﺒﻞ، ﺩﺭ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﭼﺮﺥﺩﺍﺭ ﻧﻤﺎﻧﺪ. ﺍﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ، ﺭﻭﯼ
ﭼﻤﻦ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺧﺰﯾﺪﻥ ﮐﺮﺩ. ﺍﻭ ﺧﺰﯾﺪ ﻭ ﺧﺰﯾﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻧﺮﺩﻩﻫﺎﯼ ﭼﻮﺑﯽ ﺳﻔﯿﺪﯼ ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﺗﺎ ﺩﻭﺭ ﺣﯿﺎﻁﺷﺎﻥ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﺭﺳﯿﺪ .
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺯﺣﻤﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻮﺩ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﻩﻫﺎ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﻧﺮﺩﻩﻫﺎ ﺟﻠﻮ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ، ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ . ﺍﻭ
ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽﺩﺍﺩ، ﺑﻪﻃﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺟﺎﯼ ﭘﺎﯼ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﻧﺮﺩﻩﻫﺎﯼ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯽﺷﺪ. ﺍﻭ ﭼﯿﺰﯼ
ﺟﺰ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ ﺣﯿﺎﺕ ﺑﻪ ﭘﺎﻫﺎﯼ ﮐﻮﭼﮑﺶ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﺳﺖ.
ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ، ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻋﺰﻡ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩﯼ ﭘﻮﻻﺩﯾﻨﺶ، ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺭﻭﯼ ﭘﺎﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﺤﻤﻞ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﮔﺎﻡ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ، ﺑﺪﻭﺩ. ﺍﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻓﺎﺻﻠﻪﯼ ﺑﯿﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻟﺬﺕ، ﻣﯽﺩﻭﯾﺪ. ﺍﻭ ﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﯾﮏ ﺗﯿﻢ ﺩﻭ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺩﺍﺩ.
ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺑﻌﺪ، ﺍﯾﻦ ﭘﺴﺮﮐﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﺍﻣﯿﺪﯼ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻨﺶ ﻧﺒﻮﺩ، ﯾﻌﻨﯽ » ﮔﻠﻦ ﮔﺎﻧﯿﻨﮕﻬﺎﻡ« ﺩﺭ ﺑﺎﻍ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﺵ » ﻣﺎﺩﯾﺴﻮﻥ« ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺭﮐﻮﺭﺩ ﺩﻭﯼ ﺳﺮﻋﺖ ﺩﺭ ﻣﺴﺎﻓﺖ ﯾﮏ ﻣﺎﯾﻠﯽ ﺷﺪ!
ﻣﻨﺒﻊ: sahel-2006.blogfa.com]]> Fri, 15 Nov 2013 10:37:25 GMT ranginkaman http://ranginkaman.samenblog.com/121.html